Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Το Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2015 στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης


Οι έξι καλλιτέχνες – Ναταλί Γιαξή, Πέτρος Μώρης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Άγγελος Πλέσσας, Σωκράτης Σωκράτους, Μαρία Χασάπη - που έχουν επιλεγεί ως υποψήφιοι για το Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2015, θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε µια έκθεση που θα φιλοξενηθεί στους χώρους του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και που θα διαρκέσει από τις 28 Μαϊου 2015 έως τις 30 Σεπτεµβρίου 2015. 


Το Βραβείο ∆ΕΣΤΕ θεσµοθετήθηκε το 1999 και απονέµεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα ή Κύπριο καλλιτέχνη, που ζει στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Στόχος του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ είναι η ανάδειξη µιας ανερχόµενης γενιάς καλλιτεχνών, που αποτελεί κύριο κοµµάτι της πολιτικής του Ιδρύµατος για τη στήριξη και την προώθηση της σύγχρονης τέχνης. 

Η συνεργασία αυτή µεταξύ του Ιδρύµατος ∆ΕΣΤΕ και του Μουσείου εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράµµατος «Βήµα στους Νέους», µε το οποίο το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ανοίγει ένα διάλογο µε τους νέους, ενηµερώνει το κοινό για τη σύγχρονη δηµιουργία και ενισχύει ένα δυναµικό περιβάλλον ανταλλαγής ιδεών. 

Η επιλογή του νικητή του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ 2015 θα γίνει από µία διεθνή, εξαµελή Κριτική Επιτροπή και το αποτέλεσµα θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια τελετής απονοµής που θα πραγµατοποιηθεί στις 7 Σεπτεµβρίου 2015. Ο νικητής θα λάβει το χρηµατικό έπαθλο των 10.000 Ευρώ. 

Οι Καλλιτέχνες του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ 2015: 

Η δουλειά της Ναταλί Γιαξή αντικατοπτρίζει το ενδιαφέρον της καλλιτέχνιδας για την καταγραφή του απαρατήρητου, του φευγαλέου και του αυθόρµητου, γεγονός που την οδηγεί σε απρόβλεπτα αρχεία και βιωµατικούς χάρτες καθηµερινών γεγονότων, εσωτερικών και εξωτερικών. Η καλλιτέχνις τείνει να σκέφτεται σε ῾βιβλία᾽. Μόλις έχει µια νέα ιδέα, ξεκινά αυτόµατα να την οριοθετεί σε κεφάλαια ή σελίδες. Έτσι, επεκτείνεται, αποκτά δική της ροή και ρυθµό, δηµιουργεί τη δική της διαδικασία. Συχνά αυτή η διαδικασία είναι και το τελικό αποτέλεσµα. Tο ∆ιαδίκτυο είναι µια καθηµερινή πηγή έµπνευσης για τη Γιαξή, ενώ η Εννοιολογική Γραφή (conceptual writing) έχει ασκήσει µεγάλη επιρροή στην πρακτική της, µαθαίνοντάς της τα πλεονεκτήµατα της ‘µη δηµιουργικότητας᾽ αλλά και το πώς ν’ αντιµετωπίζει τη γλώσσα ως υλικό. 

Το έργο του Πέτρου Μώρη φέρνει σε σύνθεση πρακτικές θεωρητικής, χειρωνακτικής και µετα-βιοµηχανικής παραγωγής ώστε να εξετάσει ιστορικές και σύγχρονες εκφάνσεις εργασίας και οικονοµίας, συστηµάτων πνευµατικής ιδιοκτησίας και συλλογικής δηµιουργικότητας. Η καλλιτεχνική πρακτική του αναπτύσσεται µέσω της παραγωγής γλυπτικών εγκαταστάσεων και δισδιάστατων έργων, µέσω της συγγραφής κειµένων και της δηµιουργίας καλλιτεχνικών εκδόσεων, ενώ ανοίγεται σε διεπιστηµονικές συνεργασίες που εµπλέκουν την επιµέλεια και την εκδοτική δραστηριότητα, την αρχιτεκτονική και τον σχεδιασµό. Μελετώντας τις υλικές και πολιτισµικές διαδικασίες που µετασχηµατίζουν το φυσικό και το τεχνητό περιβάλλον, το έργο του αφορά σε µια επιχείρηση αξιολόγησης και σύνθεσης που µιλά για µια µεταλλακτική στιγµή µεταξύ µνήµης και προόδου. 

Ο τρόπος εργασίας του Γιάννη Παπαδόπουλου µπορεί να ιδωθεί σαν µια διύλιση της γνώσης µε ποιητικούς µηχανισµούς. Αφορµώµενος από περιέργεια και µια φυσική κλίση προς την ανθρώπινη νόηση, ο καλλιτέχνης τείνει ν’ ανατέµνει διαφορετικά πεδία των επιστηµών-από τα καθαρά µαθηµατικά στη γλωσσολογία ή την αρχαιολογία και τoν οπτικό πολιτισµό, έτσι ώστε ν’ αναλύει και ν’ αναδιευθύνει τις λειτουργίες του καλλιτεχνικού αντικειµένου. Σαν αποτέλεσµα, οι πρακτικές του Γιάννη Παπαδόπουλου εξερευνούν µέσω αντικειµένων, εκτυπώσεων ή επιτόπιων παρεµβάσεων, νέες σχέσεις µεταξύ προφανών πολιτισµικών συµβόλων και τοπικών ή περιπτωσιακών συστατικών. Υπαινίσσονται, δεν απαντούν, λειτουργούν περισσότερο προτρεπτικά και ερωτούν. Η δουλειά του Άγγελου Πλέσσα περιστρέφεται γύρω από τα ζητήµατα ελευθερίας του διαδικτύου αλλά και της ανθρώπινης συµπεριφοράς ή προσωπικότητας που µεταλλάσσεται από τα κοινωνικά δίκτυα. Tα τρία τελευταία χρόνια έχει εστιάσει πολύ στην Αιώνια Ιντερνετική Αδελφότητα, ένα ετήσιο project το οποίο οργανώνει ανεξάρτητα και το οποίο χρηµατοδοτείται εξ’ολοκλήρου διαδικτυακά. Με τη δουλειά του ο Πλέσσας προσπαθεί να µιλήσει για την τρέχουσα εποχή του διαδικτύου. Το επίκεντρό της είναι να δικτυώσει το online µε το offline µε τρόπους που θα µας κάνουν να κατανοήσουµε πτυχές και των δύο αυτών καταστάσεων και να δηµιουργήσουµε νέους τρόπους που σχετιζόµαστε και µε τις δύο. 

Η δουλειά του Σωκράτη Σωκράτους δεν κατηγοριοποιείται εύκολα καθώς περιλαµβάνει µία πληθώρα εικαστικών εκφραστικών µέσων. Αποδοµώντας και εξετάζοντας εξονυχιστικά τη συλλογική µνήµη και τους µηχανισµούς της, ο καλλιτέχνης δεν προσπαθεί να «µνηµονεύσει» την ιστορία αλλά αντιθέτως να δράσει παρεµβατικά και να εµπλακεί κριτικά µε αυτή. Ο Σωκράτης Σωκράτους χρησιµοποιεί στρατηγικά στα έργα του τεχνάσµατα εµπλέκοντας ακόµα και την οµορφιά για να διαπραγµατευτεί τα δύσκολα θέµατα της απώλειας, της εκτόπισης και της καταστροφής αλλά και για ν’ ανατρέψει τις εθνικές και πολιτιστικές ταυτότητες που κατασκευάζονται από τον χειρισµό της συλλογικής συνείδησης. Πάνω απ’ όλα όµως υπάρχει η πρόθεση του καλλιτέχνη για µία ποιητική και συνάµα πολιτική ενασχόληση µε το περιβάλλον του, είτε πρόκειται για µια κοινωνία σε κρίση, όπως αυτή της Αθήνας, όπου και διαµένει, την οποία έχειδιερευνήσει οπτικά και κριτικά σε µία σειρά έργων από τις αρχές του 2000, ή µία γεωγραφική περιοχή σε σύγκρουση, όπως αυτή της Κύπρου, της χώρας καταγωγής του. 

Με τα χρόνια η Μαρία Χασάπη έχει αναπτύξει µια ιδιαίτερη χορογραφική πρακτική που στρέφεται γύρω από τη σχέση σώµατος και εικόνας. Βασικοί άξονές της είναι η γλυπτική απτότητα, η παρατεταµένη διάρκεια και η αισθητική ακρίβεια. Η δουλειά της αποτελεί άσκηση αφαίρεσης, όπου η δύναµή της έγκειται στις εντάσεις που πηγάζουν από τη σχέση ανθρώπινου υποκειµένου και εικαστικού αντικειµένου, από τη σχέση ανάµεσα στην επιτελεστική ιδιότητα του χορευτή (performer) και τη φυσική του οντότητα. Η χρήση της αφαίρεσης – εδώ µε τη µορφή µιας περιστολής της κίνησης που πραγµατοποιείται σε συνάρτηση µε τον χρόνο – δηµιουργεί µια αντίληψη του σώµατος ως θραυσµατικής µορφής και, εν τέλει, ως συγκινησιακής δύναµης. Μέσω της χαρακτηριστικής βραδύτητάς τους και της σταδιακής τους εξέλιξης, οι χορογραφίες της Χασάπη δίνουν χώρο στην κατάσταση της “αναµονής”, ενός διαστήµατος εντός του οποίου η φόρµα γίνεται αφενός κατανοητή, αφετέρου αντικείµενο στοχασµού. Καθώς οι εικόνες αλλάζουν, η συνάρτηση ανάµεσα στον χώρο, τη διάρκεια και την κίνηση µεγενθύνεται και το αποτέλεσµά της γίνεται ολοένα και πιο ισχυρό. ∆ίνεται έτσι στον θεατή η ευκαιρία να εισέλθει σε ένα άλλο συναισθητικό και συνειδησιακό πεδίο. 

Επιτροπή Επιλογής Βραβείου ∆ΕΣΤΕ 2015: 
Ανδρέας Αγγελιδάκης - Καλλιτέχνης, Αρχιτέκτονας, Επιµελητής ∆άφνη Βιτάλη - Ιστορικός Τέχνης, Επιµελήτρια, ΕΜΣΤ Αντρέ Ζιβανάρη - ∆ιευθύντρια, Point Centre for Contemporary Art, Λευκωσία Ευαγγελία Λεδάκη - Επιµελήτρια, Κριτικός Τέχνης ∆ηµήτρης Πασσάς - Συλλέκτης Κώστας Σαχπάζης - Καλλιτέχνης, νικητής του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ 2013 

Κριτική Επιτροπή Βραβείου ∆ΕΣΤΕ 2015: 
∆άκης Ιωάννου - Πρόεδρος, Ίδρυµα ∆ΕΣΤΕ Bernard Blistène - ∆ιευθυντής, Centre Georges Pompidou, Παρίσι Thelma Golden - ∆ιευθύντρια και Επιµελήτρια, The Studio Museum in Harlem, Νέα Υόρκη Max Hollein - ∆ιευθυντής, Schirn Kunsthalle Frankfurt, Φρανκφούρτη Tom Morton - Συγγραφέας, Επιµελητής, Συντάκτης, περιοδικό Frieze Jakub Julian Ziolkowski - Καλλιτέχνης

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης 
Μέγαρο Σταθάτου Βασ. Σοφίας και Ηροδότου 1 Αθήνα 106 74 
Εγκαίνια: 27 Μαϊου 2015 
∆ιάρκεια: 28 Μαϊου – 30 Σεπτεµβρίου, 2015 
Τελετή Απονοµής: 7 Σεπτεµβρίου, 2015 
Ώρες Λειτουργίας, ∆ευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή-Σάββατο 10:00-17:00 Πέµπτη 10:00-20:00 Κυριακή 11:00-17:00 Τρίτη Κλειστά

Ίδρυµα ∆ΕΣΤΕ 
Εµ. Παππά & Φιλελλήνων 11. 
142 34 Νέα Ιωνία 
ΑΘήνα Ελλάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου